این واگویه خود تقدیر من است...

واگذاریدمان از این همه دروغ

از این همه آواز شیطانی

و دیوان شاعران بی حاصل

بشنوید

فریاد مادران را

بر سربازان خفتیده در خاک

اینجا

شهر من و تو نیست

شهر زنبورهای بی عسل

و گندم نماهای جو فروش است

واگذاریدمان از این قوم بیخیال

در منجلاب شام هوس های بی امان

خفته اند از این تزویر رنگارنگ

بگذار فریاد بزنم...

اما قاعده این شده است

که حرفها یارای جنگیدن ندارند

تنها مرا صبر یاری میکند

و این صبر است که سرباز این سرزمین بی سرانجام است

آیین و اندیشه...