حوزه ای که باید ویران کرد و حوزه ای که از نو باید ساخت

اینجا ایران

مهد تشیع

با مرکزیتی بنام حوزه های علمیه

که نمیدانم در کجای این عالم قرار دارد

اگر ایران از دنیا صد سال عقب باشد

قطعا حوزه ها صد سال از ایران عقب هستند

حوزه های علمیه ای که بودجه اش در تمام کشور به اندازه یک دانشگاه هم نمی شود!

حوزه هایی که سالهای سال طول می کشد تا طلبه ای را پرورش دهد

اما به وقت ثمر نشستن رهایش می کند

حوزه ای که اصلا نمی داند کجای سیاست و تاریخ و عالم قرار گرفته

حوزه ای که طلاب درس خارجش از فرط بی هویتی افسردگی می گیرند

و برای رهایی از بی هویتی القا شده به حوزه ها

به دنبال میز و دفتر و ذستکی می گردند

حوزه ای که به جای تحقیق و پژوهش و مطالعه و مباحثه

نکبت مدرک زدگی بر در و دیوارش می بارد

و عشق به نوشتن پایان نامه

و گرفتن مدرک های صوری بی خاصیت و بی فایده همه گیرش شده

حوزه ای که برای مجتهدانش برنامه علمی و اموزشی مشخصی ندارد

و طلبه فاضل باسوادی بعد از 20 سال تحصیل نمی داند کجای حوزه قرار دارد و مسئولیتش چیست؟

طلبه و طلابی که بعد از 10 سال تحصیل تازه یاد میگیرند باید راننده تاکسی شوند

مسئولینی که نه نواوری در روش می فهمند نه نوآوری در متن می فهمند

و همین مدیران اداری شده حتی مدیریت هم نمیدانند

حوزه ای که نه نظام اطلاع رسانی مطلوبی دارد و نه شفافیت سیستمی

و از همه بدتر حوزه ای که حتی یک مجله یانشریه انقلابی و مطالبه گر و نقاد حضور ندارد

تنها دیوارهایی ست

که دلخوش به عقبه خویش است

و سرمایه خوار گذشتگان درویش خود

اینجا حوزه است

که به جای تبلیغ و ترویج دیانت

پیوندی عجیب با سیاست خورده

و از سیاست تنها دورویی و نفاق و دروغش نصیبش شده

و معیار صدق و کذب قضایایش

نه حقیقت نه واقعیت

بلکه ریا و درویی و نافهمی و دروغ است

حوزه ای که باید ویران کرد و حوزه ای که از نو باید ساخت

آیین و اندیشه...